"We verwachten dat je er morgen weer bent"
Voor de uitvaart van haar vader kreeg ze één dag vrij. En dan was het toch wel klaar? Maar rouw gaat niet over met een dag of een week verlof. Het gaat met je mee, ook naar je werk.
En toch stond ze er die dinsdag gewoon weer. Leeg. Ze kon haar aandacht nauwelijks bij het werk houden, en thuis plofte ze op de bank. Zorgen voor de kinderen, het huis, elke dag doorgaan alsof er niets was gebeurd.
Drie weken later plofte ze opnieuw op de bank. Maar dit keer brak ze. Op, kapot, geen idee meer hoe ze de volgende dag alle ballen in de lucht moest houden. De ochtend erna meldde ze zich ziek.
Zo werd ze een van de velen die langdurig uitvallen na het verlies van een dierbare.
Wat niemand zag: terwijl ze daar zat, alsof er niets was gebeurd, was ze van binnen hard aan het werk. Met haar verlies, het gemis, het wennen aan een leven zonder haar vader. Rouw heeft ruimte nodig, juist op het werk. Die ruimte kreeg ze niet. En wat geen ruimte krijgt, eist het later op.
Hoe geef je ruimte voor rouw?
Dat begint bij kennis. Rouw en de dood zijn taboe, of we vinden het ongemakkelijk om erover te praten. Het lijkt ook verder van ons af te staan, omdat we in een maatschappij leven waarin verwacht wordt dat je altijd sterk bent en doorgaat.
Een leidinggevende die weet wat rouw met mensen doet, kan daarna beter het gesprek aangaan. Maatwerk bieden. Een dag eerder naar huis als het niet gaat.
Maar daarvoor moet de medewerker zich veilig voelen. Gehoord en gezien. Dat ze haar verhaal kan doen, ook bij collega’s, en dat er oprecht wordt geluisterd.
Want bij haar gebeurde dat niet. Collega’s vroegen nauwelijks hoe het ging. En wie het wel vroeg, luisterde niet echt naar het antwoord.
Daarom hoort niet alleen de leidinggevende dit te weten, maar het hele team. Want ook daar ontbreekt vaak de kennis.
En met een goed gesprek en maatwerk ben je er nog niet. Er komen dagen, na maanden, soms na jaren, dat de rouw opeens weer hard binnenkomt. Ook dan is er ruimte nodig. Ruimte om naar huis te gaan. Ruimte voor tranen. Ruimte om even van je af te praten.
Rouw is niet iets wat we moeten oplossen. Rouw heeft vele vormen. En rouw vraagt ruimte, juist op de werkvloer. Die maken we door het te herkennen en te erkennen. Niet door het weg te stoppen en door te gaan.
Het begint dus bij kennis. Daarna kun je samen kijken naar maatwerk, en hoe je het borgt voor de hele organisatie.
Ik ben Saskia Ebbers, oprichter van Verder met Rouw. Ik kom uit het openbaar bestuur en weet uit eigen ervaring wat verlies met een mens doet. Als spreker en met kennissessies en workshops help ik organisaties om rouw te herkennen en er ruimte voor te maken op de werkvloer. Meer hierover lees je op verdermetrouw.nl.
